what's going on in Santas Patronas 9?

in the living room

looking down

who are these people??!

in the other living room

crazy stuff... and again: who is she?!

jesus saves so...let's play some poker :P

hmm something is upside down

in the living room again, you can find everything you need!

better not to use this one!

la terraza!!

looking up

ééééérwtes

καμια φορά οι butterflies in my stomach αρχίζουν να πετάνε χωρίς τη θέλησή μου. ανεξέλεγκτες!! και εγώ το μόνο που σκέφτομαι είναι πώς να τις κάνω να σταματήσουν. τι αντιδραστικότητα είναι αυτή? από πότε μου συμβαίνει αυτό? στο erasmus καλύτερα να αποφεύγει κανείς τους έρωτες. δύσκολα τα πράγματα όμως. πώς τους αποφεύγεις με όλη τη χαρά του θεού γύρω σου? είναι και άνοιξη. πάει την πατήσαμε. και το θέμα ειναι πως είναι ακριβώς αυτό: butterflies in my stomach.
να τι λέει και η wiki: 
"Butterflies in the stomach is a phenomenon characterized by the physical sensation of a "fluttery" feeling in the stomach. This sensation can be a physical sensation related to the body's fight or flight response or it can be an ineffable experience related to the psychology of love or nervousness and excitement."

ενθουσιασμός! και όταν πρωτογνωρίζεις κάποιον -χωρίς να ξέρεις τα στραβά του και τις παραξενιές του ακόμα- είναι τόσο εύκολο να ενθουσιαστείς. έχουμε μάλιστα και την σιγουριά πως δεν θα τα μάθουμε ποτέ αφού ο χρόνος είναι τόσο λίγος! όλες οι συνθήκες ιδανικές λοιπόν. σκατά να φάμε, πόσο καλά ξέρουμε όλοι πως κάθε μέρα θα είναι και κάποιος άλλος "έρωτας" ή ο ίδιος που απλά προσανατολίζεται προς άλλο άτομο γιατί έτσι του την έδωσε ξαφνικά. εμείς αυτούς και αυτοί άλλες και άλλες αυτούς και πάντα όχι λέμε και μετά κλαιγόμαστε και μετά το ξανασκεφτόμαστε και άλλοι θέλουν, άλλοι όχι και δεν ξέρεις και σένα τι σου γίνεται. και μια μέρα κοιτάς τον φίλο σου στα μάτια και τρομάζεις που δεν τον είχες κοιτάξει ποτέ μέχρι τότε και νόμιζες πως τον ήξερες τόσο καλά. υπάρχει potential παντού αρκεί να σου περάσει από το μυαλό. τρόμος με πιάνει ναι, γι'αυτούς τους ηλίθιους έρωτες που είναι όλο πίκρα και όλο δεσμεύσεις. αυτούς που σε κάνουν να μην νιώθεις ποτέ ελευθερία και μετά λέω "μα εγώ δεν θα είμαι ποτέ ξανά έτσι"!! ήμουν, αλλά ήμουν και έφηβος και πάνε αυτά περάσανε. τα έμαθα όλα στραβά όμως. απόλυτη αφοσίωση στα 16 μου και τώρα το μόνο που θέλω είναι το αντίθετο. λάθος το ένα, λάθος και το άλλο.

μα τι σημασία έχουν όλοι οι έρωτες του κόσμου όταν γυρνάω σπίτι μετά από μια τέτοια βραδιά και συνειδητοποιώ πως έχω τα πιο υπέροχα αγόρια του κόσμου για φίλους μου! και τους αγαπώ και μπορώ να τους το πω κάθε λεπτό χωρίς να φοβάμαι τίποτα! είναι εκεί για μένα όποτε θέλω και αν καμια φορά νιώθουμε κάτι παραπάνω ας πάει στο διάολο και ας μην ξαναγυρίσει, γιατί τίποτα δεν είναι πιο όμορφο από την φιλία μας! και δεν είναι μόνο ένας, ούτε ποτέ κανείς θα γκρινίαξει για τον άλλο, είναι πολλοί, είναι αμέτρητοι, και κάθε μέρα μπορεί να είναι και κάποιος καινούριος χωρίς να νιώθω τύψεις για τίποτα, χωρίς να προδίδω κανέναν. και μπορώ να τους καμαρώνω όταν φλερτάρουν με άλλες κοπέλες αλλά και όταν έχουν εμένα σαν βασίλισσα! και μπορώ να τους δώσω τα πάντα -ό,τι έχω και δεν έχω- όταν με χορεύουν και με στριφογυρνάνε σαν σβούρα κάθε βράδυ και όταν με παίρνουν τις πιο ζεστές αγκαλιές για να μου πουν καληνύχτα.
αγόρια: τι πιο υπέροχο σε αυτόν τον κόσμο? χαλί γίνομαι! και δεν με νοιάζει τίποτα! καλή σας νύχτα.

Εκεί που δεν το περιμένεις

"Τι θα κάνω μετά?" Δεν έχω άλλο στο μυαλό μου. Πρέπει να κάνω κι άλλα, κι άλλα, δεν πρέπει να γυρίσω πίσω χωρίς κάτι στο μυαλό μου. Μετά από το erasmus, από την πιο έντονη περίοδο της ζωής μου, πρέπει να γυρίσω με σχέδια για το μέλλον. Αλλά τώρα μετράει μόνο το παρόν! Ο καιρός περνάει πιο γρήγορα από ποτέ. Και εγώ έγινα 23..."και με πιάνει μια μελαγχολίαααα" που λέει και το τραγούδι! Το χειρότερο είναι πως ξέρω πως όταν περνάω καλύτερα από ποτέ, μετά θα έρθουν κάποιες μέρες βαρετές χωρίς νόημα, που απλά θα ξυπνάω και θα θέλω να ξανακοιμηθώ. Οι τελευταίες 30 μέρες ήταν καταπληχτικές, με ανθρώπους που γνώρισα από την πρώτη μέρα που πάτησαν το πόδι τους στην Sevilla και έμεινα μαζί τους μέχρι να την αποχαιρετίσουν, αλλά και με την αδερφή μου που γνωρίζω μια ζωή. Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο πως τελικά όλοι άλλαξαν τα εισητήριά τους για να μείνουν παραπάνω! Η Sevilla τους μαγεύει και τους κρατάει κοντά της!
Μου έμεινε ενάμισης μήνας και με πιάνει ένα άγχος φοβερό. Να προλάβω να τα κάνω όλα! Και αν τελικά δεν προλάβω ξέρω πως δε θα με νοιάζει, γιατί θα έχω κάνει όλα τα άλλα που δεν ήταν "μες το πρόγραμμα". Έτσι μια μέρα σηκωθήκαμε και πήγαμε στην παραλία, εκτός προγράμματος... (Και ίσως πάμε και αύριο, ποιός ξέρει? χωρίς να ξέρω πώς, πού και με ποιούς.) Και είδα τη θάλασσα που τόσο μου είχε λείψει. Και μείναμε εκεί 3 μέρες. Είδαμε την Tarifa και το Gibraltar, καήκαμε από τον ήλιο και χορέψαμε στην feria σε επαρχία της Ανδαλουσίας με ντόπιους που μας φιλοξένησαν και μας τάισαν σπιτική tortilla από τα χεράκια της μαμάς τους!
Μια άλλη μέρα ήταν να πάμε στην Granada, φτιάξαμε τα βαλιτσάκια μας και βρεθήκαμε όλοι μαζί για να νοικίασουμε αυτοκίνητο, αλλά τελείωσε κάπως άδοξα αυτή η περιπέτεια καθώς καταλήξαμε στο σπίτι μου και όχι στην Granada! Kάναμε τον γύρω της Σεβίλλης κυνηγώντας τα τρένα και τα λεωφορεία και πάντα ήμασταν ένα βήμα πίσω. Αλλά είπαμε δε γαμιέται, ξέρουμε πως αν μείνουμε εδώ θα είμαστε όλοι μαζί και θα περάσουμε ένα φοβερό ΣΚ ούτως ή άλλως. Έτσι πήγαμε στο supermercado και τα αγόρια ανέλαβαν το φαγητό. Οι φοβεροί Ιταλοί! Τους βγάζω το καπέλο! Δεν έχω δει ποτέ μου αγόρια να μαγειρεύουν έτσι! Φάγαμε ψαράκι και pasta με αχιβάδες και κρασάκι λευκό, όταν χορτάσαμε και γίναμε γκολ πήγαμε στο party που θα χάναμε αν ήμασταν στην Granada. Χάνεις κάτι, κερδίζεις κάτι άλλο.

....και καθώς αυτό το post είναι πολύ παλιό για να συνεχιστεί τώρα, η μοίρα του είναι να αναρτηθεί ατέλειωτο! πάμε γι'άλλα.