1. to have an amazing summer: lying on greek beaches, reading books, having as my only goal to get more and more tanned everyday
2. to give my 5 last exams and get my degree
3. to unpack all my stuff from Patra that are still in the boxes -5 months now- waiting to find a place in my parents' house
4. to get rid of everything from the past that is useless
5. to sell my car
6. to change my teen room into something that i can live in!
7. to start looking for masters all over the world
8. to start learning italiano
9. to get a job :S
10. to go to the theatre as much as I can (shame on me for the last 5 months...but i was busy!)
11. to plan my next long-lasting trip
12. not to forget what Sevilla taught me
καμια φορά οι butterflies in my stomach αρχίζουν να πετάνε χωρίς τη θέλησή μου. ανεξέλεγκτες!! και εγώ το μόνο που σκέφτομαι είναι πώς να τις κάνω να σταματήσουν. τι αντιδραστικότητα είναι αυτή? από πότε μου συμβαίνει αυτό? στο erasmus καλύτερα να αποφεύγει κανείς τους έρωτες. δύσκολα τα πράγματα όμως. πώς τους αποφεύγεις με όλη τη χαρά του θεού γύρω σου? είναι και άνοιξη. πάει την πατήσαμε. και το θέμα ειναι πως είναι ακριβώς αυτό: butterflies in my stomach.
να τι λέει και η wiki:
"Butterflies in the stomach is a phenomenon characterized by the physical sensation of a "fluttery" feeling in the stomach. This sensation can be a physical sensation related to the body's fight or flight response or it can be an ineffable experience related to the psychology of love or nervousness and excitement."
ενθουσιασμός! και όταν πρωτογνωρίζεις κάποιον -χωρίς να ξέρεις τα στραβά του και τις παραξενιές του ακόμα- είναι τόσο εύκολο να ενθουσιαστείς. έχουμε μάλιστα και την σιγουριά πως δεν θα τα μάθουμε ποτέ αφού ο χρόνος είναι τόσο λίγος! όλες οι συνθήκες ιδανικές λοιπόν. σκατά να φάμε, πόσο καλά ξέρουμε όλοι πως κάθε μέρα θα είναι και κάποιος άλλος "έρωτας" ή ο ίδιος που απλά προσανατολίζεται προς άλλο άτομο γιατί έτσι του την έδωσε ξαφνικά. εμείς αυτούς και αυτοί άλλες και άλλες αυτούς και πάντα όχι λέμε και μετά κλαιγόμαστε και μετά το ξανασκεφτόμαστε και άλλοι θέλουν, άλλοι όχι και δεν ξέρεις και σένα τι σου γίνεται. και μια μέρα κοιτάς τον φίλο σου στα μάτια και τρομάζεις που δεν τον είχες κοιτάξει ποτέ μέχρι τότε και νόμιζες πως τον ήξερες τόσο καλά. υπάρχει potential παντού αρκεί να σου περάσει από το μυαλό. τρόμος με πιάνει ναι, γι'αυτούς τους ηλίθιους έρωτες που είναι όλο πίκρα και όλο δεσμεύσεις. αυτούς που σε κάνουν να μην νιώθεις ποτέ ελευθερία και μετά λέω "μα εγώ δεν θα είμαι ποτέ ξανά έτσι"!! ήμουν, αλλά ήμουν και έφηβος και πάνε αυτά περάσανε. τα έμαθα όλα στραβά όμως. απόλυτη αφοσίωση στα 16 μου και τώρα το μόνο που θέλω είναι το αντίθετο. λάθος το ένα, λάθος και το άλλο.
μα τι σημασία έχουν όλοι οι έρωτες του κόσμου όταν γυρνάω σπίτι μετά από μια τέτοια βραδιά και συνειδητοποιώ πως έχω τα πιο υπέροχα αγόρια του κόσμου για φίλους μου! και τους αγαπώ και μπορώ να τους το πω κάθε λεπτό χωρίς να φοβάμαι τίποτα! είναι εκεί για μένα όποτε θέλω και αν καμια φορά νιώθουμε κάτι παραπάνω ας πάει στο διάολο και ας μην ξαναγυρίσει, γιατί τίποτα δεν είναι πιο όμορφο από την φιλία μας! και δεν είναι μόνο ένας, ούτε ποτέ κανείς θα γκρινίαξει για τον άλλο, είναι πολλοί, είναι αμέτρητοι, και κάθε μέρα μπορεί να είναι και κάποιος καινούριος χωρίς να νιώθω τύψεις για τίποτα, χωρίς να προδίδω κανέναν. και μπορώ να τους καμαρώνω όταν φλερτάρουν με άλλες κοπέλες αλλά και όταν έχουν εμένα σαν βασίλισσα! και μπορώ να τους δώσω τα πάντα -ό,τι έχω και δεν έχω- όταν με χορεύουν και με στριφογυρνάνε σαν σβούρα κάθε βράδυ και όταν με παίρνουν τις πιο ζεστές αγκαλιές για να μου πουν καληνύχτα.
αγόρια: τι πιο υπέροχο σε αυτόν τον κόσμο? χαλί γίνομαι! και δεν με νοιάζει τίποτα! καλή σας νύχτα.
"Τι θα κάνω μετά?" Δεν έχω άλλο στο μυαλό μου. Πρέπει να κάνω κι άλλα, κι άλλα, δεν πρέπει να γυρίσω πίσω χωρίς κάτι στο μυαλό μου. Μετά από το erasmus, από την πιο έντονη περίοδο της ζωής μου, πρέπει να γυρίσω με σχέδια για το μέλλον. Αλλά τώρα μετράει μόνο το παρόν! Ο καιρός περνάει πιο γρήγορα από ποτέ. Και εγώ έγινα 23..."και με πιάνει μια μελαγχολίαααα" που λέει και το τραγούδι! Το χειρότερο είναι πως ξέρω πως όταν περνάω καλύτερα από ποτέ, μετά θα έρθουν κάποιες μέρες βαρετές χωρίς νόημα, που απλά θα ξυπνάω και θα θέλω να ξανακοιμηθώ. Οι τελευταίες 30 μέρες ήταν καταπληχτικές, με ανθρώπους που γνώρισα από την πρώτη μέρα που πάτησαν το πόδι τους στην Sevilla και έμεινα μαζί τους μέχρι να την αποχαιρετίσουν, αλλά και με την αδερφή μου που γνωρίζω μια ζωή. Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο πως τελικά όλοι άλλαξαν τα εισητήριά τους για να μείνουν παραπάνω! Η Sevilla τους μαγεύει και τους κρατάει κοντά της!
Μου έμεινε ενάμισης μήνας και με πιάνει ένα άγχος φοβερό. Να προλάβω να τα κάνω όλα! Και αν τελικά δεν προλάβω ξέρω πως δε θα με νοιάζει, γιατί θα έχω κάνει όλα τα άλλα που δεν ήταν "μες το πρόγραμμα". Έτσι μια μέρα σηκωθήκαμε και πήγαμε στην παραλία, εκτός προγράμματος... (Και ίσως πάμε και αύριο, ποιός ξέρει? χωρίς να ξέρω πώς, πού και με ποιούς.) Και είδα τη θάλασσα που τόσο μου είχε λείψει. Και μείναμε εκεί 3 μέρες. Είδαμε την Tarifa και το Gibraltar, καήκαμε από τον ήλιο και χορέψαμε στην feria σε επαρχία της Ανδαλουσίας με ντόπιους που μας φιλοξένησαν και μας τάισαν σπιτική tortilla από τα χεράκια της μαμάς τους!
Μια άλλη μέρα ήταν να πάμε στην Granada, φτιάξαμε τα βαλιτσάκια μας και βρεθήκαμε όλοι μαζί για να νοικίασουμε αυτοκίνητο, αλλά τελείωσε κάπως άδοξα αυτή η περιπέτεια καθώς καταλήξαμε στο σπίτι μου και όχι στην Granada! Kάναμε τον γύρω της Σεβίλλης κυνηγώντας τα τρένα και τα λεωφορεία και πάντα ήμασταν ένα βήμα πίσω. Αλλά είπαμε δε γαμιέται, ξέρουμε πως αν μείνουμε εδώ θα είμαστε όλοι μαζί και θα περάσουμε ένα φοβερό ΣΚ ούτως ή άλλως. Έτσι πήγαμε στο supermercado και τα αγόρια ανέλαβαν το φαγητό. Οι φοβεροί Ιταλοί! Τους βγάζω το καπέλο! Δεν έχω δει ποτέ μου αγόρια να μαγειρεύουν έτσι! Φάγαμε ψαράκι και pasta με αχιβάδες και κρασάκι λευκό, όταν χορτάσαμε και γίναμε γκολ πήγαμε στο party που θα χάναμε αν ήμασταν στην Granada. Χάνεις κάτι, κερδίζεις κάτι άλλο.
....και καθώς αυτό το post είναι πολύ παλιό για να συνεχιστεί τώρα, η μοίρα του είναι να αναρτηθεί ατέλειωτο! πάμε γι'άλλα.
Αυτή η βδομάδα έφερε τα πρώτα αρνητικά συναισθήματα. Δύσκολο να κρατήσεις καθαρό το μυαλό σου με τόση ένταση, ξενύχτια, ποτά, κούραση, ανθρώπους που δεν σε ξέρουν αλλά είναι εκεί για σένα. Άντε να εξηγήσεις τι νιώθεις και τι σκέφτεσαι. Είναι φοβερό όμως να σε στηρίζουν, να τους νιώθεις ξαφνικά σαν οικογένεια, να τους βλέπεις να νοιάζονται και να προσπαθούν να καταλάβουν. Μια φίλη είπε πως είμαστε εδώ για λίγους μήνες, μη νοιάζεσαι για τίποτα, γάμα τα όλα. Και η άλλη απάντησε πως όσο είμαστε εδώ όμως είμαστε μόνο μεταξύ μας, ο ένας για τον άλλον, πρέπει να αγαπάμε και να μην πληγώνουμε, να φροντίζουμε τους φίλους και αν κάτι δεν πάει καλά να το διορθώνουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται. Γιατί όλα εδώ είναι τόσο γρήγορα, πρέπει να τρέχεις να προλάβεις τη σκέψη σου που συχνά ακολουθεί τα γεγονότα και δεν προηγείται. Το ζώδιό μου -πάντα λόγω τύχης- έλεγε πως πρέπει να πω αυτά που θέλω σύντομα, πριν να είναι αργά. Και μάλιστα το έλεγε στα ισπανικά, ούτε αυτό δεν μίλαγε αγγλικά! Αλλά το κατάλαβα. Ένα μήνα μετά και καταλαβαίνω τι λένε οι άνθρωποι, οι συζητήσεις ξεκαθαρίζουν και έχουν νόημα. Έτσι κάπως θα είναι και για ένα μωρό, αλλά γιατί αργούμε να μιλήσουμε? Θέλω να μιλήσω. Και θέλω να σκέφτομαι στα ελληνικά, όπως πριν. Όταν κανείς δεν σκέφτεται στη γλώσσα του χάνει και την ταυτότητα του? Αναρωτιέμαι για όλα. Μια φίλη παντρεύεται και είναι εγκυος και είναι 23. Εγώ είμαι έφηβος και άλλοι είναι έφηβοι και είναι 29. Ας μην βιαζόμαστε για τίποτα, αλλά ως πότε μπορούμε να το παρατήνουμε? Φαντάζομαι τον εαυτό μου σε 7 χρόνια, ίσως έτοιμη να κάνω οικογένεια. Κι αν δεν κάνω δεν πειράζει, η οικογένεια είναι παντού. Άνθρωποι που σ'αγαπούν χωρίς να θέλουν να μάθουν τι ήσουν πριν. Να έχεις τη δύναμη να υποστηρίζεις τις πράξεις σου. Να λες όχι σε ό,τι δε θες να συνεχιστεί, να πληγώνεις και να πληγώνεσαι και μετά αν έχεις τα αρχίδια να μένεις μόνος, να συνειδητοποιήσεις τι έκανες. Και μετά να τα κάνεις καλύτερα. Είμαστε νέοι για να κάνουμε λάθη και μετά να χάνουμε τον χρόνο μας και την ξενοιασιά μας προσπαθώντας να καταλάβουμε γιατί. Ξενοιασιά: ένας φίλος δεν την καταλάβαινε αυτή τη λέξη, λέει μάλλον δεν το είχε νιώσει ποτέ. Για μένα όμως αξίζει τον κόσμο όλο. Νέοι θα είμαστε πάντα για ό,τι καινούριο γνωρίζουμε και πάλι λάθη θα κάνουμε! Και όταν λέω λάθη εννοώ λάθη για μας και μόνο για μας. Οι φίλοι κρίνουν και κρίνουν αυστηρά, αλλά κάποιος είπε πως "it´s never enough", τράβα τα όλα απ'τα μαλλιά μέχρι να χορτάσεις και να ηρεμήσεις, τότε ίσως θα είναι ο καιρός να αράξεις και αν δεν έρθει ποτέ αυτή η μέρα, no pasa nada! No pasa nada, δηλαδή δεν τρέχει τίποτα, όλα είναι καλά. Εδώ το τιμάνε αυτό το "no pasa nada", ίσως το υπερ-τιμάνε! Έμαθα να έχω κάποια όρια και άντε να ξεμάθω. Μ'αρέσει. Μ'αρέσει να μαλώνω τον εαυτό μου καμιά φορά όταν χάνω τον έλεγχο, να συμορφώνομαι βάσει των κανόνων μου. Έλεγα πως είναι δύσκολο να έχω συναισθήματα γιατί γίνομαι ευαίσθητη και ο φίλος που μοιάζει με ήρωας του Konig -αλλά είναι straight lol- απάντησε "what the fuck ira? we should have feelings for eeeverybody!! that's what we are born to do! we love everyone" Βρε λες? Η ζωή τους είναι αλλιώς. Εγώ δυσκολεύομαι. Πάντα ήθελα τον προσωπικό μου χώρο, την ηρεμία μου, όπως ήταν σπίτι μου. Όπως είναι και στο σπίτι που διάλεξα να μείνω και τώρα. Αν δεν θέλω μπορώ να μη μιλήσω με κανέναν όλη μέρα. Μα τι αξία έχει να ζεις μόνος? Στο σπίτι τους είναι σαν οικογένεια, τρώνε μαζί, βγαίνουν μαζί, ξυπνάνε και κοιμούνται μαζί. Και γι'αυτούς δεν έχει ημερομηνία λήξης. Για μένα τα τελευταία 5 χρόνια όλα έχουν ημερομηνία λήξης. Και έμαθα να αγαπώ μόνο αυτά. Ποτέ δεν έμεινα στο ίδιο μέρος για περισσότερο από 1 μήνα. Μάλλον έχω τάσεις φυγής! Οι φιλίες, οι έρωτες, οι υποχρεώσεις, η οικογένεια, για όλα υπήρχε ένα διάλειμμα, λίγο Πάτρα, λίγο Αθήνα, λίγο ο κόσμος όλος. Λίγο λίγο από όλα. Και τώρα 5 μήνες Sevilla, πρέπει κανείς να χτίσει κάτι πιο σταθερό. Αλλά δεν θυμάμαι πώς. Και το κλίμα δε βοηθάει. "Tomorrow it´s a new day" έτσι πάει, το έχω ακούσει 100 φορές. Κάνε ότι κάνεις σήμερα και αύριο ξεκινάς πάλι απ'την αρχή σαν να μην υπήρχε τίποτα από τα προηγούμενα. Δεν συμφωνώ απόλυτα, αν και είναι πανεύκολο να σου συμβεί. Το πιο εύκολο. Δύσκολο είναι να δημιουργήσεις μία συνέχεια με γεγονότα που να συνδέονται. Την πρώτη μέρα γνώρισα αυτούς που θεωρώ σήμερα φίλους, φίλους κανονικούς, όχι μόνο συνοδοιπόρους. Αλλά δεν έχουμε το ίδιο πρόγραμμα, πάνε σπίτι νωρίς, έχουν μαθήματα, εγώ πάλι όχι. Διαλέγω κάθε βράδυ με ποιά παρέα θα συνεχίσω και ακολουθώ! Στον δρόμο, στις πλατείες σε bars και clubs. Και χορεύουμε και πίνουμε και μιλάμε για ό,τι μπορεί κανείς να μιλήσει! Και χαλάμε όλα τα κέρματα που έχουμε στην τσέπη μας σε τσιγάρα και πρωινό για όλους και άμα θέλουμε δε γυρνάμε ποτέ σπίτι. Εμείς μάλλον είμαστε αυτοί που δεν έχουμε υποχρεώσεις. Αμέσως ανήκεις κάπου ξανά, σε άλλη παρέα, ποτέ δεν είσαι μόνος. Υιοθετούμε νέους φίλους κάθε βραδιά και τα πρωινά είναι σαν να μην υπάρχουν πια, γιατί τα πρωινά σημαίνουν υποχρεώσεις, δουλειά, μάθημα, πράγματα από τα οποία απέχω τώρα που μπορώ. Είναι σαν όνειρο. Με όλα τα καλά του και τα κακά του. Αλλά πρέπει κανείς να καταλάβει πως είναι ξύπνιος και ζει τη ζωή και να το πάρει στα σοβαρά. Ό,τι κάνουμε είναι γεγονός. Τώρα και ίσως μόνο τώρα θα μπορούμε να είμαστε έτσι. Τώρα έχουμε λεφτά, αύριο ποίος ξέρει? Έχω υποτροφία για 5 μήνες, πληρώνομαι για να ζω εδώ. Αλλά μετά θα πάω πίσω μια μέρα χωρίς υποτροφία και χωρίς βοήθεια από κανέναν. Πώς θα είναι τότε? Μέλος μιας κοινωνίας διαφορετικής, ήδη έτοιμης, μιας κοινωνίας με τους δικούς της κανόνες και όχι πια με τους δικούς μου, τους εφηβικούς. Γιατί -ας το παραδεχτώ και αυτό- δεν είμαι έφηβος πια. Ποιός θα μου επιτρέψει να είμαι έτσι για λίγο ακόμα? Εγώ μπορώ? Θέλω θέλω θέλω να χορτάσω την κάθε στιγμή!!
Θέλω να γράψω κι άλλο, αλλά πρέπει να βγω! Είπαμε γιατί!
υ.γ. "φίλος", για μένα αυτό είναι φίλος, κάποιος που θέλει να μοιραστεί μαζί μου μια στιγμή ή μια ζωή και να είναι πραγματικά εκεί με όλη του την θέληση :)
Ύστερα από 6 χρόνια ήρθε η χρονιά που δεν θα βρισκόμουν στην Πάτρα για το καρναβάλι. Αλλά είμαι τυχερή, γιατί στο Cádiz -μία πόλη 1 ώρα έξω από την Sevilla- γίνεται ένα από τα μεγαλύτερα καρναβάλια της Ισπανίας. Παρασκευή πρωί αποφασίσαμε εγώ και οι Italiani φίλοι μου να βγάλουμε εισητήρια με το λεωφορείο, 20 ευρώ πήγαινε-έλα. Θα φεύγαμε Σάββατο στις 5 το απόγευμα και θα γυρίζαμε Κυριακή ξημερώματα.
carnaval de Cádiz
Σκόπευα να κοιμηθώ την Παρασκευή νωρίς για να είμαι ξεκούραστη, αλλά όπως κάθε μέρα απέτυχα για άλλη μια φορά. Καθώς κάθε Παρασκευή στο Abril έχει erasmus party, ε και δεν μπορώ να λείπω! Αυτή τη φορά μάλιστα έπαιζε αρκετά καλή μουσική ευτυχώς, αν εξαιρέσεις το γεγονός πως ένα 50% των τραγουδιών πάντα είναι από περασμένες δεκαετίες και σε κανένα αξιοπρεπές ελληνικό club δεν υπήρχε περίπτωση να ακούσεις. Αυτό ισχύει για όλα τα clubs που έχω πάει στην Sevilla, ιδιαίτερα σε αυτό το ολίγον παρακμιακό Caramelo που λατρεύουν οι φοιτητές erasmus χεχε!! Εννοείται πως αυτό δεν με εμποδίζει να περνάω υπέροχα κάθε φορά που πηγαίνω -2 φορές την βδομάδα παρακαλώ, τόσο clubbing ποτέ στη ζωή μου- και να πίνω το τσάμπα ποτό μου, το οποίο δικαιούμαι απλά και μόνο επειδή είμαι φοιτήτρια erasmus! Προνόμοια, όχι παιζουμε... Επίσης πάντα οι φοιτητές erasmus εκτός από δωρεάν είσοδο μέχρι τις 1:30, έχουμε και προτεραιότητα στη είσοδο των clubs (που by the way εδώ τα λένε discos ή discotecas και μου φαίνεται πολύ αστείο!), οπότε προσπερνάμε τις ουρές των καλοντυμένων ισπανών και ισπανίδων που είναι ατελείωτες. Εγώ προσωπικά όποτε βγαίνω τα βράδια σε κάποιο μαγαζί περνάω την μισή ώρα εντός και την μισή εκτός για να καπνίσω! Και μπορώ να πω πως έχει εξίσου ενδιαφέρον και στα δύο σημεία, ιδιαιτέρως στο Abril που ο εξωτερικός χώρος είναι ωραία διαμορφωμένος.
Κάτι ακόμα που έχει ενδιαφέρον όσον αφορά στα clubs της Sevilla είναι ο τρόπος με τον οποίο προσπαθούν να την πέσουν στις κοπέλες μερικά αγόρια! Είναι αδιανόητο! Πάει κάπως έτσι: αρχικά εντοπίζω το θύμα, το κοιτάω 100 ώρες μέχρι να με αντιληφθεί (μέχρι εδώ καλά είμαστε, γνωστά και κλασικά όλα αυτά), έπειτα πάω ακριβώς από πίσω της και χορεύω μόνος μου ενώ εκείνη χορεύει με την παρέα της, άντρας-γυναίκα-γκόμενος της...δεν μας ενδιαφέρει! Όσο εκείνη με αγνοεί εγώ κάνω διάφορες χοερευτικές φιγούρες προς το μέρος της, του τύπου "ψαρεύω με καλάμι" και ό,τι άλλο μπορώ να ξεσηκώσω από 90's cult ταινίες. Αν και αυτό δεν πιάσει τότε την σπρώχνω επίτηδες ή την χτυπάω επίμονα με το δάχτυλο στον ώμο. Όταν γυρίσει και μου πει να ξεκουμπιστώ τότε καθόλου ταπεινωμένος ψάχνω για το επόμενο θύμα ή τις φίλες της! Έτσι κάπως γίνεται το spanish καμάκι εντός club. Εντάξει δεν μπορώ να πω, γενικά το'χουν, αλλά ώρες-ώρες δεν αντιλαμβάνομαι τι σκέφτονται!! XD Επίσης στην Ελλάδα δεν έχω δει πολλές φορές κανέναν να την πέφτει σε μια κοπέλα που χορεύει με αγόρι. Καλώς ή κακώς δεν νομίζω ότι οι Έλληνες τα ανέχονται αυτά!
η πλατεία του Cathedral
Ας ξαναγυρίσω λοιπόν στο καρναβάλι του Cádiz. Ξύπνησα το Σάββατο στις 4 το μεσημέρι και τρέχοντας πήγα στον σταθμό των λεωφορείων στo Prado de San Sebastian, χωρίς στολή και τα λοιπά καρναβαλικά και περιέργως για πρώτη φορά δεν με ένοιαζε καθόλου. Μετά από καμιά ωρίτσα διαδρομή φάνηκε η θάλασσα και όλο το λεωφορείο φώναζε σαν τρελό, προφανώς δεν ήμουν η μόνη που ήθελα τόσο πολύ να την δω! Το πρώτο πράγμα που κάναμε μόλις κατεβήκαμε απ'το λεωφορείο ήταν να πάμε σε ένα μαγαζί με αποκριάτικα και σε ένα supermarket για ποτά!
Όταν νύχτωσε τα δύο βασικά σημεία που γινόταν το τζέρτζελο ήταν η πλατεία μπροστά στον Cathedral και η Plaza de San Juan de Dios. Για την ακρίβεια εκεί ήταν τα "botellón"!! Τα botellón είναι τεράστιο θέμα για την Ισπανία και κατά τη γνώμη μου ο καλύτερος τρόπος διασκέδασης! Θα το αναλύσω για να παραδειγματίζονται και οι Έλληνες που πολύ έχουν συνηθίσει να πηγαίνουν μόνο σε clubs και bars τα βράδια. Botellón είναι οποιαδήποτε καταστασούλα στην οποία αντί να πας να πιείς το ποτό σου σε κάποιο μαγαζί, αγοράζεις ποτό από κάπου με την παρέα σου και σαν καλός τζαμπατζής το πίνεις στην πλατεία, στον δρόμο ή όπου σου κάνει κέφι. Και το καλό είναι πως εδώ το κάνουν όοοολοι, κυριλέδες και μη! Και μάλιστα με πολύ στυλ, δηλαδή απαραιτήτως προμηθεύονται και ποτηράκια και πάγο. Συνήθως η σακούλα με τα ποτά και τα σχετικά βρίσκεται στο κέντρο της παρέας και όλοι κάθονται γύρω της. Επίσης εδώ στην Σεβίλλη είναι μια πλατεία όπου γίνεται κάθε Πέμπτη βράδυ botellón, η Plaza Del Salvador, και γίνεται πανικός! Έτσι κάπως ήταν και στις πλατείες του Cádiz λοιπόν.
Οι τρελοί οι Ισπανοί ήταν ντυμένοι διάφορα κουφά, όπως πατάτες McDonalds, πακέτα τσιγάρων, σερβιέτες, χαρτάκια OCB, σήματα του κ.ο.κ.... Δυστυχώς εμείς δεν μπορέσαμε να είμαστε στο Cádiz για να δούμε και τα groups στην παρέλαση της Κυριακής. Όπως σε κάθε καρναβάλι, έτσι και εδώ ήταν πανεύκολο να γνωρίσεις όποιο αγόρι ή κορίτσι ήθελες, ιδιαιτέρως μετά τις 3 το βράδυ που όλοι ήμασταν μεθυσμένοι. Μάλιστα ένας φίλος μου μου είπε πως φίλησε πάνω από 20 κορίτσια και μετά δεν τα θυμόταν, γιατί τις περισσότερες φορές οι φίλες τους φορούσαν την ίδια στολή! Το party άρχισε να παρακμάζει κατά τις 5 και εμείς αποφασίσαμε να πάμε για πρωινό, αφού πρώτα ψάξαμε να βρούμε την υπόλοιπη παρέα που ήταν σε ένα club εκεί κοντά, αλλά μάταια. Φάγαμε churros με ζεστή σοκολάτα που είναι ό,τι πρέπει μετά από ένα ξεγυρισμένο μεθύσι! Το κακό της υπόθεσης είναι πως έχασα το πορτοφόλι μου κάπου μέσα στον πανικό και μαζί με αυτό και το εισητήριο της επιστροφής, αλλά τα φιλαράκια μου φρόντισαν να μου βγάλουν ένα καινούριο :) muchas gracias chicas y chicos!! <3
Churreria!
περιμένοντας...
η φωτογραφία είναι χάλια, αλλά δείχνει λίγο τη κατάσταση στον σταθμό των λεωφορείων τα ξημερώματα!
Στις 7:30 ήμασταν ήδη μέσα στο λεωφορείο και γυρίζαμε στη Sevilla. Κατάφερα να κοιμηθώ κατά τις 11 το πρωί και έχασα τις δύο επόμενες μέρες λόγω υπερβολικής δόσης partying, αλλά άξιζε! Αναρωτιέμαι αν υπήρχε και τίποτα άλλο αξιομνημόνευτο από εκείνη την βραδιά και μου διαφεύγει...
