σκέψεις και συμβουλές. εγώ και οι φίλοι χαμένοι σε μία τρελή εβδομάδα.

Αυτή η βδομάδα έφερε τα πρώτα αρνητικά συναισθήματα. Δύσκολο να κρατήσεις καθαρό το μυαλό σου με τόση ένταση, ξενύχτια, ποτά, κούραση, ανθρώπους που δεν σε ξέρουν αλλά είναι εκεί για σένα. Άντε να εξηγήσεις τι νιώθεις και τι σκέφτεσαι. Είναι φοβερό όμως να σε στηρίζουν, να τους νιώθεις ξαφνικά σαν οικογένεια, να τους βλέπεις να νοιάζονται και να προσπαθούν να καταλάβουν. Μια φίλη είπε πως είμαστε εδώ για λίγους μήνες, μη νοιάζεσαι για τίποτα, γάμα τα όλα. Και η άλλη απάντησε πως όσο είμαστε εδώ όμως είμαστε μόνο μεταξύ μας, ο ένας για τον άλλον, πρέπει να αγαπάμε και να μην πληγώνουμε, να φροντίζουμε τους φίλους και αν κάτι δεν πάει καλά να το διορθώνουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται. Γιατί όλα εδώ είναι τόσο γρήγορα, πρέπει να τρέχεις να προλάβεις τη σκέψη σου που συχνά ακολουθεί τα γεγονότα και δεν προηγείται. Το ζώδιό μου -πάντα λόγω τύχης- έλεγε πως πρέπει να πω αυτά που θέλω σύντομα, πριν να είναι αργά. Και μάλιστα το έλεγε στα ισπανικά, ούτε αυτό δεν μίλαγε αγγλικά! Αλλά το κατάλαβα. Ένα μήνα μετά και καταλαβαίνω τι λένε οι άνθρωποι, οι συζητήσεις ξεκαθαρίζουν και έχουν νόημα. Έτσι κάπως θα είναι και για ένα μωρό, αλλά γιατί αργούμε να μιλήσουμε? Θέλω να μιλήσω. Και θέλω να σκέφτομαι στα ελληνικά, όπως πριν. Όταν κανείς δεν σκέφτεται στη γλώσσα του χάνει και την ταυτότητα του? Αναρωτιέμαι για όλα. Μια φίλη παντρεύεται και είναι εγκυος και είναι 23. Εγώ είμαι έφηβος και άλλοι είναι έφηβοι και είναι 29. Ας μην βιαζόμαστε για τίποτα, αλλά ως πότε μπορούμε να το παρατήνουμε? Φαντάζομαι τον εαυτό μου σε 7 χρόνια, ίσως έτοιμη να κάνω οικογένεια. Κι αν δεν κάνω δεν πειράζει, η οικογένεια είναι παντού. Άνθρωποι που σ'αγαπούν χωρίς να θέλουν να μάθουν τι ήσουν πριν. Να έχεις τη δύναμη να υποστηρίζεις τις πράξεις σου. Να λες όχι σε ό,τι δε θες να συνεχιστεί, να πληγώνεις και να πληγώνεσαι και μετά αν έχεις τα αρχίδια να μένεις μόνος, να συνειδητοποιήσεις τι έκανες. Και μετά να τα κάνεις καλύτερα. Είμαστε νέοι για να κάνουμε λάθη και μετά να χάνουμε τον χρόνο μας και την ξενοιασιά μας προσπαθώντας να καταλάβουμε γιατί. Ξενοιασιά: ένας φίλος δεν την καταλάβαινε αυτή τη λέξη, λέει μάλλον δεν το είχε νιώσει ποτέ. Για μένα όμως αξίζει τον κόσμο όλο. Νέοι θα είμαστε πάντα για ό,τι καινούριο γνωρίζουμε και πάλι λάθη θα κάνουμε! Και όταν λέω λάθη εννοώ λάθη για μας και μόνο για μας. Οι φίλοι κρίνουν και κρίνουν αυστηρά, αλλά κάποιος είπε πως "it´s never enough", τράβα τα όλα απ'τα μαλλιά μέχρι να χορτάσεις και να ηρεμήσεις, τότε ίσως θα είναι ο καιρός να αράξεις και αν δεν έρθει ποτέ αυτή η μέρα, no pasa nada! No pasa nada, δηλαδή δεν τρέχει τίποτα, όλα είναι καλά. Εδώ το τιμάνε αυτό το "no pasa nada", ίσως το υπερ-τιμάνε! Έμαθα να έχω κάποια όρια και άντε να ξεμάθω. Μ'αρέσει. Μ'αρέσει να μαλώνω τον εαυτό μου καμιά φορά όταν χάνω τον έλεγχο, να συμορφώνομαι βάσει των κανόνων μου. Έλεγα πως είναι δύσκολο να έχω συναισθήματα γιατί γίνομαι ευαίσθητη και ο φίλος που μοιάζει με ήρωας του Konig -αλλά είναι straight lol- απάντησε "what the fuck ira? we should have feelings for eeeverybody!! that's what we are born to do! we love everyone" Βρε λες? Η ζωή τους είναι αλλιώς. Εγώ δυσκολεύομαι. Πάντα ήθελα τον προσωπικό μου χώρο, την ηρεμία μου, όπως ήταν σπίτι μου. Όπως είναι και στο σπίτι που διάλεξα να μείνω και τώρα. Αν δεν θέλω μπορώ να μη μιλήσω με κανέναν όλη μέρα. Μα τι αξία έχει να ζεις μόνος? Στο σπίτι τους είναι σαν οικογένεια, τρώνε μαζί, βγαίνουν μαζί, ξυπνάνε και κοιμούνται μαζί. Και γι'αυτούς δεν έχει ημερομηνία λήξης. Για μένα τα τελευταία 5 χρόνια όλα έχουν ημερομηνία λήξης. Και έμαθα να αγαπώ μόνο αυτά. Ποτέ δεν έμεινα στο ίδιο μέρος για περισσότερο από 1 μήνα. Μάλλον έχω τάσεις φυγής! Οι φιλίες, οι έρωτες, οι υποχρεώσεις, η οικογένεια, για όλα υπήρχε ένα διάλειμμα, λίγο Πάτρα, λίγο Αθήνα, λίγο ο κόσμος όλος. Λίγο λίγο από όλα. Και τώρα 5 μήνες Sevilla, πρέπει κανείς να χτίσει κάτι πιο σταθερό. Αλλά δεν θυμάμαι πώς. Και το κλίμα δε βοηθάει. "Tomorrow it´s a new day" έτσι πάει, το έχω ακούσει 100 φορές. Κάνε ότι κάνεις σήμερα και αύριο ξεκινάς πάλι απ'την αρχή σαν να μην υπήρχε τίποτα από τα προηγούμενα. Δεν συμφωνώ απόλυτα, αν και είναι πανεύκολο να σου συμβεί. Το πιο εύκολο. Δύσκολο είναι να δημιουργήσεις μία συνέχεια με γεγονότα που να συνδέονται. Την πρώτη μέρα γνώρισα αυτούς που θεωρώ σήμερα φίλους, φίλους κανονικούς, όχι μόνο συνοδοιπόρους. Αλλά δεν έχουμε το ίδιο πρόγραμμα, πάνε σπίτι νωρίς, έχουν μαθήματα, εγώ πάλι όχι. Διαλέγω κάθε βράδυ με ποιά παρέα θα συνεχίσω και ακολουθώ! Στον δρόμο, στις πλατείες σε bars και clubs. Και χορεύουμε και πίνουμε και μιλάμε για ό,τι μπορεί κανείς να μιλήσει! Και χαλάμε όλα τα κέρματα που έχουμε στην τσέπη μας σε τσιγάρα και πρωινό για όλους και άμα θέλουμε δε γυρνάμε ποτέ σπίτι. Εμείς μάλλον είμαστε αυτοί που δεν έχουμε υποχρεώσεις. Αμέσως ανήκεις κάπου ξανά, σε άλλη παρέα, ποτέ δεν είσαι μόνος. Υιοθετούμε νέους φίλους κάθε βραδιά και τα πρωινά είναι σαν να μην υπάρχουν πια, γιατί τα πρωινά σημαίνουν υποχρεώσεις, δουλειά, μάθημα, πράγματα από τα οποία απέχω τώρα που μπορώ. Είναι σαν όνειρο. Με όλα τα καλά του και τα κακά του. Αλλά πρέπει κανείς να καταλάβει πως είναι ξύπνιος και ζει τη ζωή και να το πάρει στα σοβαρά. Ό,τι κάνουμε είναι γεγονός. Τώρα και ίσως μόνο τώρα θα μπορούμε να είμαστε έτσι. Τώρα έχουμε λεφτά, αύριο ποίος ξέρει? Έχω υποτροφία για 5 μήνες, πληρώνομαι για να ζω εδώ. Αλλά μετά θα πάω πίσω μια μέρα χωρίς υποτροφία και χωρίς βοήθεια από κανέναν. Πώς θα είναι τότε? Μέλος μιας κοινωνίας διαφορετικής, ήδη έτοιμης, μιας κοινωνίας με τους δικούς της κανόνες και όχι πια με τους δικούς μου, τους εφηβικούς. Γιατί -ας το παραδεχτώ και αυτό- δεν είμαι έφηβος πια. Ποιός θα μου επιτρέψει να είμαι έτσι για λίγο ακόμα? Εγώ μπορώ? Θέλω θέλω θέλω να χορτάσω την κάθε στιγμή!!
Θέλω να γράψω κι άλλο, αλλά πρέπει να βγω! Είπαμε γιατί!

υ.γ. "φίλος", για μένα αυτό είναι φίλος, κάποιος που θέλει να μοιραστεί μαζί μου μια στιγμή ή μια ζωή και να είναι πραγματικά εκεί με όλη του την θέληση :)